وقتى در بارهء خداوند به كار مىرود همان معنايى نيست كه در بارهء غير خداوند به كار مىرود . سنن : السِّنّ ( دندان ) كه معروف است ، جمعش - اسنان - در آيه ( وَ السِّنَّ بِالسِّنِّ - 45 / مائده ) . و - سَانَّ البعيرُ النّاقةَ : شتر نرينه ، مادينه را گاز گرفت . السَّنُون : دارويى كه دندانها با آن معالجه مىشود . سَنُّ الحديد : ذوب شدن و تيز شدن آهن . الْمِسَنّ : وسيله تيز كردن . السِّنَان : نوك نيزه و تير ، مخصوص چيزى است كه در سر نيزه با آن تركيب مىشود . سَنَنْتُ البعيرَ : شتر را با كم دادن علف بعد از فربهى لاغر كردم كه تشبيهى به صيقل دادن و تيز كردن آهن است ، و به اعتبار جارى شدن آهن مذاب مىگويند : سَنَنْتُ الماءَ : آب را جارى ساختم يا به جريان انداختم . تنحّ عن سَنَنِ الطريق : از راههاى مستقيم آن دور شد . سُنَنِهِ و سِنَنِهِ : راه و روش‌هاى آن ، پس - سُنَن - جمع - سُنَّة است . و - سُنَّةُ الوجه : طريقت و روش آن . و - سُنَّةُ النّبىّ : راه و روش پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كه آن را برمىگزيند و مقصد خويش قرار مىدهد . و - سُنَّة اللّه تعالى : به دو صورت گفته شده ، يكى براى روش حكمت خدايى و ديگر روش طاعت و بندگى به او . مثل آيات : ( سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا - 23 / فتح ) . و ( وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا - 43 / فاطر ) . كه آگاهى و هشدارى است بر اينكه فروع اديان و شرايع هر چند كه صورتشان